5 juli 2011
Wiara als hulphond
De verhaaltjes rondom Wiara worden, gezien de reacties, gelezen.
Nee, ik schrijf niet om te laten zien wat ik allemaal kan, ik schrijf omdat ik wil laten weten hoe leuk het is om altijd met een hond bezig te zijn.
Daarnaast ben ik beslist geen deskundige op hondengebied, sommige ideeën lanceer ik, mijn vrouw Annette geeft dan instructies hoe ik dingen het beste kan benaderen of aanpassen.
Samen oefenen wij de opdrachten met Wiara, ik vooral 's morgens en 's avonds, Annette overdag.
Nooit druk op Wiara, nooit stemverhef, alles en altijd uit enthousiasme van baas en hond.
Maar het belangrijkste voor ons is lekker bezig zijn met Wiara, daarnaast is zij een echte werkhond: er moet elke dag opnieuw actie zijn.
Voorgeschiedenis
Nadat ik eerst aan behendigheid deed, bleek al snel dat dit voor mijzelf te zwaar was.
Maar vanaf de dag dat Wiara als pup bij ons kwam ben ik altijd met haar aan het dollen geweest: Wiara in te kleine doosjes, op de rollator, in het winkelwagentje, in de slangenbezweerdermand en op het eerste fluitsignaal de deksel opbeuren en op het tweede fluitsignaal de deksel van de mand afgooien. De krant halen en afgeven in onze hand.
Ik heb haar de vloer leren “dweilen”: ze moet plat liggen, een bal vastpakken die ”verpakt” zit in een oude sok en langzaam trek ik haar over de laminaatvloer door de kamer en de keuken, daarbij blijft ze werkelijk 100 % plat met haar lichaam. Ook al raakt ze een tafelpoot of de koelkast met haar lichaam, het deert haar niet.
Ze heeft inmiddels een ongelofelijk vertrouwen in mij.
Zo heb ik nog vele trucjes meer.
Inmiddels ben ik begonnen aan het leren traplopen, maar dan op een steekladder, uiterst moeilijk voor haar omdat ze eigenlijk nog te lomp en vooral te enthousiast is.
Baas en hond zijn al aardig op elkaar gaan lijken.
Ze wil overal op, in, onder en over.
Altijd weer de beloning in de vorm van een ultra klein brokje.
Het gegeven dat ze wil werken voor de kost, dat zijn we gaan benutten.
We hebben inmiddels een rugzak laten borduren met de tekst hulphond, in deze rugzak gaan haar drinken en voertjes en zo gaan we op pad.
Haar eten halen
De deur van twee kanten openen, met een touwtje aan de deurgreep als hulpmiddel, gaat zondermeer goed.
Zelf haar voerbakje in haar bek pakken, weer in onze hand geven, vervolgens moet ze de deur open maken, dan weer het voerbakje in haar bek nemen en afgeven in onze hand, als we de kelderdeur geopend hebben; daar staat de grote zak voer, de ultieme beloning.
Voordat het voer in haar etensbak gaat krijgt ze meestal nog één of twee opdrachten: plat, liggen, voor dood liggen, links of rechts van de baas gaan zitten, om haar as draaien enz.
Sokken en schoenen
Het commando “schoen” kent ze al precies. Ze loopt naar de bijkeuken en haalt, in haar bek, keurig de eerste schoen op. Altijd moet ze alles wat ze haalt of brengt in onze hand afgeven, zo hoeven we nooit te bukken.
Weer het commando “schoen” en triomfantelijk komt ze in snel tempo met de tweede schoen aan.
Vervolgens trek ik mijn schoenen aan. Dan moet ze de pantoffels, in mijn geval Crocs, weer één voor één naar de bijkeuken brengen en inmiddels zijn we samen zo ver, dat Wiara de crocs of de schoenen op de plank in de stelling plaatst.
Eenmaal weer thuisgekomen volgt het omgekeerde ritueel: schoenen naar de bijkeuken, crocs naar de kamer.
Dan, ik help haar nog gedeeltelijk, trekt ze één voor één mijn sokken uit.
De verlichting
De schakelaars bedienen van het licht is nog een lastige klus.
De inbouwschakelaars die we in ons huis hebben zijn maar klein voor haar. Ik denk dat zij, voor het herfst/winter is, dit op commando zal doen, zonder de muren te beschadigen.
We oefenen nu nog op een plaat met eenzelfde lichtschakelaar als op de muren, ook zit deze op dezelfde hoogte als in huis.
Met haar poot moet ze op het commando “touch” met haar poot de schakelaar zodanig aanraken dat het licht ook daadwerkelijk aangaat.
Oprapen
Alles wat we bewust of onbewust laten vallen raapt ze inmiddels op.
Kleding, een paraplu, de wandelstok, wasknijpers, sleutels, telefoons, papieren. We kunnen het zo gek niet bedenken of ze raapt het op, brengt het bij ons en geeft het netjes af in onze hand.
Hartelijke groet Rob van Veldhuijzen en Annette van Huijstee
Terug
|
