Boxmeer, 20 februari 2011, een bezoek aan een woonvorm
Annette en Rob voor de gezelligheid, Wiara als mantelzorger.
Als we binnenkomen zit Sjors al te glimlachen, zijn hand gaat langzaam omhoog, Wiara heeft het druk met iedereen te begroeten.
Even langs Mathijs, een ernstig lichamelijk beperkte jongenman, die met zijn korte armpjes Wiara blij verwelkomt.
Wiara loopt snel naar Sjors die zijn hand net op je juiste plaats heeft om Wiara even over haar bol te aaien, eigenlijk loopt Wiara
onder zijn hand door.
Sjors kan niet praten, maar Wiara maakt dat niks uit, een aai is ook een mooi welkom.
Wiara heeft het druk, want de volgende bewoonster komt binnen en gaat zitten, beiden zijn nieuw voor elkaar en dat is merkbaar,
het contact is miniem. Wiara rent naar de volgende bewoonsters die haar met zware stemmen en soms ongecontroleerde handen verwelkomen.
Hoe stabiel is Wiara? Wat is dit genieten, voor de bewoners, voor ons en voor Wiara niet minder.
Een van de bewoners gaat thee zetten, onze Mathijs gaat op de grond liggen en Wiara loopt naar hem toe en ze probeert onder
hem te gaan liggen.
Bedenk dat Mathijs elk lichamelijk contact vermijd. Annette krijgt wel eens na aandringen een knuffel, ik mag
niet aan hem komen,
maar Wiara wordt enthousiast en langdurig vastgepakt.
Wiara ondergaat het allemaal en het lijkt erop dat ze het geweldig vindt .
Sjors is zo opgewonden dat hij begint te schaterlachen zonder geluid.
Dan is het tijd voor Suze, met zware stem roept ze Wiara en omdat deze nooit snel genoeg komt naar haar zin, wordt de stem
nog even aangedikt.
Wiara loopt rustig op Suze af en lijkt te denken, hé dit herken ik, ik ga maar vast zitten want dat commando komt zo als een salvo.
Dan gaat de truckendoos open, Rob en Wiara gaan de bewoners vermaken.
Wiara zitten, liggen, plat, allemaal in een rustig tempo.
Wiara in de doos, de doos is veel te klein, maar Wiara kent dat probleem en rolt zich op, de bewoners laten hun plezier merken.
Wiara moet in de boodschappen tas en wordt door de woonkamer gedragen, haar kop steekt net boven de tas uit.
De handen gaan op elkaar door bewoners die dat kunnen.
Dan komt een van de bewoners met een ultra klein krukje aan, hier klinkt haar zware stem, Wiara springt direct boven op het krukje,
de bewoonster houdt het krukje keurig vast zodat door de snelheid van Wiara het krukje niet door de kamer zeilt. Je mag dan verstandelijk beperkt zijn, je weet wel hoe een hond geholpen moet worden.
De volgende truc is de molenwiek. Wiara plat, dan wordt ze als een molenwiek rondgedraaid over de laminaat vloer.
En weer gaan de handen op of tegen elkaar.
Opeens komt Wiara in het veel te kleine doosje voorbij, ze wordt voortgetrokken, door een van de bewoonsters. Dat had ze nog onthouden van de vorige keer.
Wiara wacht op de volgende act, maar het is genoeg.
Als we afscheid nemen komt plotseling een bewoonster uit de open keuken en maakt hevige gebaren. Onze hersenen maken
overuren. Dan zegt Mathijs opeens; haar oor zit dubbel, een zucht van verlichting gaat door de groep.
Als we weer thuis zijn realiseren we ons dat we veel werk aan Wiara hebben gehad, het was investeren in een stabiele hond.
Resultaat weer een geweldige middag, want we konden genieten door anderen te laten genieten.
Terug
|
