15 september 2010
Zie ook de fotopagina.
Op vakantie met onze Poolse herder naar Polen. 
Plannen maken, nu daar zijn wij snel mee klaar, want we weten vooraf niet waar wij heen gaan, wel waar wij heen willen: naar iets onbekends.
Caravan laden, Wiara blijft keurig in de deuropening liggen, ze weet inmiddels dat ze de drempel zonder toestemming niet over mag.
Heel lastig als je de drukte van de bazen signaleert, heel lastig als er een andere hond langs komt, en echt moeilijk is het als er kinderen langskomen, want dan is ze heel enthousiast.
De caravan geladen en dan springt ze in de, zelf op maat gemaakte bench, achter in de auto. Dan is ze rustig en komt zo nu en dan eens overeind om de situatie te bekijken.
In Duitsland overnachten op de camping, ze vindt het prachtig, zo gaan we langzaam richting Polen. In totaal 8 campings, allemaal aan een meer of een riviertje.
Gelukkig hebben we haar net voor de vakantie leren zwemmen, dat kwam mooi uit want we hadden te maken met een hittegolf.
Telkens als we aankwamen is het: caravan plaatsen, poten uitdraaien, tafel en stoelen naar buiten en dan ......zwemmen.
Uit zichzelf gaat ze het water niet in en dat zullen we ook nooit stimuleren, want nu zal ze smerig water, plassen en slootjes niet gelijk “induiken”.
 Maar met de bal in onze hand is ze al in het water voor wij het water zelfs maar zien.
Het kan niet lang genoeg, niet vaak genoeg en niet ver genoeg.
Zwemmen is haar lust en leven.
Inmiddels legt ze de bal keurig in onze hand, zodat wij niet meer hoeven te bukken.
Na het zwemmen is het feest nog niet voorbij en moet toch vooral de bal begraven worden, met een tomeloze energie, graaft en geniet ze en kijkt ons regelmatig aan, zo van zien jullie mij wel?
Nat en onder de modder gaat ze dan weer mee de auto of de caravan in, net voor ik wil aangeven dat er grenzen zijn zegt Annette dan; och, het is maar zand.
Op de camping kan ze redelijk vaak los lopen, ze blijft keurig bij de caravan en bovendien is het op de Poolse campings niet druk. Eigenlijk gewoon lekker heel stil.
Winkelen is niet alles voor onze Wiara, ze is het gauw zat, niet interessant, niet spannend genoeg.
Wiara is een hond die van uitdagingen houdt, nieuwe dingen zijn heerlijk, bezig zijn is voor helemaal het einde.
Heel klein beetje behendigheid, ze is nu net één jaar oud.
Zet een doos neer en ze zit er in, zet een tafeltje of verhoging neer en ze zit er op.
Crème de la crème zijn voor haar zandbergen, liefst wit of geel zand, dat is graven, dat is klimmen en alsof het een speeltuin is je lekker naar beneden laten glijden en snel weer omhoog.
Zo raakt ze haar energie op een positieve manier wel kwijt.
Bij winkels blijft ze keurig buiten liggen, we houden dan een oogje in het zeil want het is een hond om te stelen, zowel figuurlijk als letterlijk in onze beleving.
In restaurants is het de riem op de grond leggen, het commando plaats en ze gaat rustig liggen.
Ideaal een Nizinny.
Eén mevrouw herkende haar in Polen als zijnde een Nizinny. 
Op de terugweg even naar Vrijetijdsmarkt Obelink Winterswijk, nou even!
Wiara was het al weer snel zat, niet interessant, we hebben haar in de winkelkar gezet en na een minuut of 10 lag ze heerlijk ontspannen te slapen.
Bij thuiskomst: de caravan uitgeladen, Wiara lag weer in de deuropening en volgde ons nauwlettend, opeens liep ze de caravan in en kwam trots met haar kluif naar buiten.
Nee, ik weet het: een hond kan niet denken, maar het was net alsof ze dacht: voordat jullie mijn kluif vergeten haal ik die zelf wel uit de caravan.
Groeten Rob van Veldhuijzen en Annette van Huijstee
Terug
|
