19 januari 2010
Wiara geeft ons ongelofelijk veel plezier 
We kunnen onszelf wel honden mensen noemen, altijd honden en meerdere huisdieren gehad, vroeger thuis en in ons huwelijk.
Onze laatste hond een Golden Retriever is helaas na 14 jaar overleden.
Dan komt de periode dat het weer begint te kriebelen, stil in huis, niet meer hoeven wandelen, je komt gewoon minder in de natuur.
Het besluit was snel genomen, dan nog het ras, lekker ruw behaard, niet al te groot, speels, moet met kinderen om kunnen gaan, ook met mensen met een beperking, moet overal mee naar toe kunnen, één met een eigen karakter en alleen een pup, want tussendoor hebben we een herplaatser gehad, een drama, zowel voor ons als voor de hond, dat dus beslist niet meer.
Een schapendoes of iets in die richting, leek ons wel iets. Zoeken, internetten, informatie inwinnen, boeken bestuderen, overleggen,
we spreken over begin augustus.
We komen uit op de site van Henk en Pia Valkema , dat is nou ook wat: ze krijgen eind augustus een nestje.
Contact gezocht, verhaal gemaakt over ons gezin en onze omstandigheden.
Ongeveer een week later werden de pups geboren en kwam een telefoontje dat we in aanmerking kwamen voor een pup.
Snel naar de familie en hun honden.
Samen vanuit Boxmeer naar Dedemsvaart, na een warm onthaal door de honden, die na een simpel commando op hun plaats
gingen, maakte we kennis met Henk en Pia.
Tja, de pups waren natuurlijk aandoenlijk, maar we hebben toch onze aandacht gericht op de 4 volwassen Nizziny's.
Dat stond ons vanaf het eerste moment bijzonder aan.
Daarna zijn we nog twee keer met onze kinderen, beiden met een beperking, naar Dedemsvaart geweest.
Waarom schrijf ik dat het mensen zijn met een beperking zijn? Om de eenvoudige reden dat zij andere bewegingen maken en een andere houding en een ander stemgeluid hebben. Kleine kinderen en dieren kunnen hierop soms anders dan normaal reageren.
Voor ons was het dus heel belangrijk hoe de honden reageerden.
Eindelijk kwam het moment dat de keuze gemaakt werd welke pup naar ons zou gaan.
We wilden persé een teefje en zouden haar Wiara noemen, dat betekent in het Pools vertrouwen; heel bewust gekozen,
naar aanleiding van de herplaatser.
Voor de laatste keer naar Dedemsvaart. Weer een lieve en vriendelijke ontvangst, veel uitleg, veel duidelijke informatie door
Henk en Pia, hiervoor erg bedankt.
Wat een mooie en lieve hond, wat een karakter, wat een power, wat leerzaam, wat gesocialiseerd en nog veel meer goede eigenschappen.
Het heeft ons leven positief op zijn kop gezet, Wiara is zo fijn om ons om heen te hebben, snel naar puppycursus,
met glans het eerste certificaat behaald en verder naar EG -2!
Ze moet zo nu en dan (eigenlijk regelmatig) haar gedragsregels even horen want ze is zo slim, dat als je niet oplet zij jou aan het opvoeden is!
We wandelen, we borstelen, we oefenen, we hebben trapjes gemaakt zodat ze zelf in de auto kan komen en op een kastje, zodat we haar kunnen afdrogen en borstelen.
Ze gaat overal mee naar toe, ze vindt alles leuk en is altijd enthousiast.
Ze komt niet meer in de keuken als we koken, ze gaat in haar mand als we eten, als je de bench openzet gaat er uit zichzelf in. Heel leerzaam is ze.
We hebben een circuitje gemaakt van dozen, krukjes en nog veel meer, zonder stem, weet ze op handgebaren precies wat wij willen.
Dit oefenen we met regelmaat en breiden het circuitje elke keer uit.
Ze speelt naar hartenlust met andere honden en is gek op elk mens en kind.
Ze had snel door dat de bench een rustplaats is en dat je alles over kan hebben voor een beloning.
We kwamen er achter dat er nog een Nizziny in Boxmeer woonde, later kwamen we tot de ontdekking dat deze in onze straat woont! (Toen Wiara bij ons kwam woonde we er nog maar een maand).
Ook deze twee spelen heerlijk met elkaar.
De fietskar is ook al leuk en borstelen is aandacht en dus ook leuk.
Een lang verhaal met een kort moraal: een fantastisch ras, goede fokkers, een meer dan fijne hond.
Met vriendelijke groet Rob van Veldhuijzen & Annette van Huijstee.
Terug
|
