28 december 2009
Wiara is een fijne hond om te hebben. Ze is inmiddels redelijk gehoorzaam, voor zover je van een hondje van 4 maanden kunt verwachten.
Haar gewicht gaat gestaag omhoog, gisteren 27 december 2009, woog ze 10,2 kilogram.
Voor haar voer moeten ze wel "werken". Los van elkaar geven Annette in ik haar verschillende opdrachten.
Hierin brengen we veel afwisseling. Afliggen, afliggen en weer gaan zitten, wachten tot haar fluitje klinkt, liggen en om haar heen
lopen, gewoon zitten en weer naar haar toe gaan. liggen en over haar heen stappen.
We nemen haar vrijwel overal me naar toe, soms moet ze voor de winkel buiten wachten, soms blijft ze in de auto, dan weer
gaat ze mee de winkel in.
Met de kerstdagen zijn we naar de dierentuin geweest. Ze vond het geweldig, veel indrukken voor haar.
Verder laten we haar werkelijk overal op klimmen, verhogingen in het park, thuis met krukjes en dozen en wat voor handen is.
Boven op de doos, onder het krukje door, in het krukje, over een soort stoeltjes in het park, bij een soort monument in het park,
moet ze boven op de reling lopen en telkens er af en weer er omheen.
Voor een voertje doet ze wonderen.
Voor in huis heb ik en verhoging gemaakt, een soort kippenladdertje, zodat ze zelf op de kast kan klimmen om haar droog te maken
of te borstelen.
Voor in de auto heb ik en verhoging gemaakt, een soort kippenladdertje, zodat ze zelf in de auto kan klimmen (stationwagen).
Het klinkt misschien gek maar het is de eerste hond die nog steeds bij ons op schoot zit.
Ze wordt steeds rustiger en gaat gewoon heerlijk tegen je aanliggen.
Ze kent het grapje inmiddels van overstappen van de ene persoon naar de ander.
Tandjes kijken, wat ik elke dag oefen, daar heeft ze moeite mee, dan is ze gelijk nog onrustig.
De "vaste halsband", die ze omkreeg om te wandelen hebben we vervangen voor een zelfsluitende halsband, met een vast stand.
Deze is voor ons veel makkelijker om en af te doen. Gemak dient de mens.
De komende tijd zullen we ons verder gaan richten op "het komen" als er bijvoorbeeld andere mensen op ons pad lopen.
Niet iedereen is even "enthousiast" als een hond tegen hen opspringt.
In de meeste gevallen komt ze al terug.
Het kost haar nog wat moeite maar als we koken blijft ze keurig uit de keuken, vervolgens moet ze in haar mand en krijgt de kong
als we eten, haar protest is luidkeels als de kong leeg is en wij nog niet klaar zijn met eten.
Ze heeft een trucje bedacht, kong leeg; deze uit de mand gooien want dan meent ze dat ze hem weer mag pakken.
Het is toch geweldig!
Groet Rob van Veldhuijzen
Terug |
